Hvussu gudsloysnir rigga
Teknirøðin Saturday Morning Breakfast Cereal hevur í dag eina frálíka frágreiðing fyri hvussu theodicies – sum eg á føroyskum havi valt at kalla (meira…)
Ateisma, heiðinskapur, humanisma og tortrúgv
Teknirøðin Saturday Morning Breakfast Cereal hevur í dag eina frálíka frágreiðing fyri hvussu theodicies – sum eg á føroyskum havi valt at kalla (meira…)
Eg tók í nakkan á mær sjálvum fyri nøkrum døgum síðani, og noyddi meg at hyggja eftir einari sending sum eitir “Exposing Atheism” (http://bit.ly/ExpAth).
Eg kláraði við neyð og deyð at hyggja í 45 min, tað var ræðuligt, men eg haldi at eg lærdi okkurt.
Trupulleikin er, at tey insistera á eina øgiliga smala definisjón av ateismu, og eg rokni við at sovornar feildefinisjónir eru ein stór ársøk til at nógv ikki skilja ateistar.
(meira…)
Herfyri helt eg hesa lítlu framløgu um Vitugt Snið fyri Leeds Atheist Society. Framløgan er leysliga grundað á ein heimspeki essay eg skrivaði um evnið. Ljóðgóðskan er heldur vánalig og evnið er ikki líkafram lættisoppa, men eg vóni at mín boðskapur er skilligur kortini.
Eg kann ikki torga heitið “fríur vilji.” Tað er ikki tí at eg haldi, at vit ongan slíkan hava. Tað hevur heldur onki at gera við, at mær ikki dámar, at vit hava ein. Eg veit heilt einfalt ikki, um vit hava ein “frían vilja,” tí eg veit ikki hvat orðið merkir. Jú, sjálvandi veit eg hvat tað er at vilja okkurt og eg veit eisini nøkulunda hvat lýsingarorðið “fríur” er fyri ein stødd. Men tá fólk – ofta trúgvandi – tosa við meg um frían vilja blívir alt til ein vavgreyt og eg fái varhugan av, at persónurin eg tosi við, ikki sjálvur veit hvat hann ella hon tosar um. Eg havi viðhvørt spurt, men um eg onkra hendinga fer eri so heppin at fáa eitt greitt svar (tað hendir sjáldan) so verður tann fríi viljin tó aldrin verandi tann sami til endan av samrøðuni.
Her eru onkur vítt ymisk hugtøk, vit kunnu meina við:
Eg fari ikki at halda fast við, (meira…)
Í hesum stílinum fari eg at próvføra fyri, at modala útgávan av kosmologisku próvførsluni fyri tilveru Guðs annaðhvørt ikki er haldgóð1 ella at hon ikki gevir trupulleikar fyri gudloysi.
Eg gangi út frá, at vit við orðinum ’Guð’ meina eina tilvitaða veru, ið er ánari av klassisku aleginleikunum, t.e. alvitan, alvald, alnánd og alvælvild. Einhvør tilvitað vera, ið kann sigast at hava skapt heimin, hevði tó verið nóg mikið í hesum høpinum. Eg viðgangi gjarna, sum átrúnaðarligi viðmerkjarin, Alan Watts, sigur í einum fyrilestri, at ’framkomin kristin [...] hugsa útum myndir’ og ’ímynda sær ikki, at Guð er ein kosmiskur pápi við hvítum skeggi, ið situr á eini gyltaru trúnu yvir stjørnunum (Watts, 1996, s. 74).’
Nóg mikið er at siga, (meira…)